Οδύσσεια

Οδύσσεια

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΜΑΣ ΦΥΣΗ



Δύο μοναχοί έπλεναν τις κούπες τους στο ποτάμι, όταν είδαν έναν σκορπιό να πνίγεται.
Ο ένας μοναχός, αμέσως τον άρπαξε και τον άφησε δίπλα στην όχθη.
Κατά την διάρκεια, ο σκορπιός τον τσίμπησε.
Καθώς συνέχισε να πλένει την κούπα του,
ο σκορπιός και πάλι έπεσε στο νερό.
Ο μοναχός και πάλι τον έσωσε, ενώ ο σκορπιός και πάλι τον τσίμπησε.
Ο άλλος μοναχός τον ρώτησε «αδελφέ μου, γιατί συνεχίζεις να τον σώζεις,
αφού το γνωρίζεις ότι είναι στην φύση του σκορπιού να τσιμπάει;»
«Διότι είναι στην δική μου φύση να σώζω» απάντησε ο μοναχός.

Ο Άγγλος φιλόσοφος Τόμας Χομπς χαρακτήρισε τον άνθρωπο
ως «homini lupus» («homo homini lupus est» =
«o άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος είναι»).
Αντιθέτως,  ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν Ζακ Ρουσσώ θεώρησε
ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του αγνός και καλός.
Έχουμε δει τον άνθρωπο ανά τους αιώνες να γίνεται χειρότερος
από λύκο κάνοντας πολέμους και μάλιστα να χρησιμοποιούν
για τις πράξεις βίας το όνομα του Θεού.

Στο σπήλαιο του Πλάτωνα ( ΠΟΛΙΤΕΙΑ) η ανθρώπινη φύση
ως προς την παιδεία και την απαιδευσία, δίνεται σαν  μια εικόνα
που παριστάνει ανθρώπους που κατοικούν μέσα σε μια σπηλιά
κάτω από τη γη, και δεν έχουν δει κάτι άλλο από τους εαυτούς τους
και τους υπόλοιπους που είναι μαζί, εκτός από τις σκιές.
Ο  δρόμος της ανθρώπινης φύσης από
την απαιδευσία στην παιδεία,  ο δρόμος από τις σκιές
- αυτό που οι πέντε αισθήσεις μας πληροφορούν -
έως την αληθινή μας φύση σε αυτό που πραγματικά είμαστε
είναι ο δρόμος της ψυχής από το σκοτάδι στο φως.
Ο Πλάτων στον Μένωνα αναφέρει πως επειδή  η ψυχή και αθάνατη είναι
και πολλές φορές γεννήθηκε και έχει δει όλα τα πράγματα και όσα είναι εδώ
και όσα είναι στον Άδη, δεν  είναι καθόλου παράξενο να μπορεί αυτή
και για την αρετή και για τα άλλα να ξαναθυμηθεί όσα και πριν ήξερε,
φτάνει να έχει θάρρος και να μην αποκάμει ερευνώντας.

Γιατί η έρευνα και η μάθηση στο σύνολό τους ανάμνηση είναι.
Εαν στρέψουμε την προσοχή μας προς τα έξω γνωρίζουμε τον κόσμο,
ενώ με το να στρέψουμε την προσοχή μας προς τα μέσα
γνωρίζουμε, «ξαναθυμόμαστε», αυτό που πραγματικά είμαστε.
Είναι κάτι που απαιτεί μια μορφή θέλησης να βιώνουμε από στιγμή
σε στιγμή την αληθινή μας φύση και να ζούμε σε αρμονία με αυτήν.
Όλα τα γεγονότα και οι καταστάσεις
συμβαίνουν για χάρη της ωφέλειας και ανάπτυξης του καθενός.
Φωτίζοντας την κάθε στιγμή, έχοντας επίγνωση την κάθε στιγμή,
κάνοντας την αναρώτηση « τι κάνω τώρα »
μαζεύω στο ποτήρι της ζωής μου σταγόνες από επίγνωση
μέχρι την κρίσιμη μάζα, την σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι
και ο κόσμος το λέει ΦΩΤΙΣΗ.


Η Συζήτηση των Κυμάτων
Ήταν ένα μικρό κύμα, πολύ λυπημένο και μονολογούσε: 
«πόσο δυστυχισμένο είμαι που τα άλλα κύματα είναι τόσο μεγάλα
 και δυνατά και εγώ είμαι τόσο μικρό και ασήμαντο ;»
Ένα μεγάλο κύμα που βρισκόταν εκεί κοντά, του ειπε :
 «Τα λες αυτά διότι δεν έχεις κατανοήσει την πραγματική σου φύση. 
Νομίζεις ότι είσαι ένα κύμα και νομίζεις ότι είσαι μικρό και ασήμαντο,
 ενώ στην πραγματικότητα δεν είσαι τίποτα από τα δύο »
Ξαφνιασμένο το μικρό κύμα απαντά: «Πως;! Δεν είμαι κύμα;!
Μα, δεν βλέπεις τον κυματισμό μου; Δεν βλέπεις τα απόνερά μου;
 Αν και μικρό, είμαι κύμα! Τι εννοείς λέγοντας ότι δεν είμαι κύμα;»
     Ήρεμα το μεγάλο κύμα αποκρίνεται: «Αυτό που καλείς ‘κύμα’
 δεν είναι τίποτε άλλο από μια προσωρινή μορφή σου. 
Στην πραγματικότητα, δεν είσαι τίποτε άλλο παρά νερό! 
Όταν κατανοήσεις την βάση της φύσης σου, θα απαλλαχθείς 
από την μιζέρια σου και θα δεις ότι εγώ είμαι εσύ, εσύ είσαι εγώ, 
και οι δύο είμαστε κομμάτι του ιδίου Όλου»


Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Ψευδαισθήσεις



«Υπήρχε μια φορά στην κοίτη ενός μεγάλου 
κρυστάλλινου ποταμού ένα χωριό από ζωντανά όντα
- Το ποτάμι κυλούσε αθόρυβα τα νερά του πάνω
 από τα πλάσματα εκείνα -νεαρά και γέρικα, 
 πλούσια και φτωχά, καλά και κακά -
 καθώς το ρεύμα ακολουθούσε το δικό του δρόμο,
 ξέροντας μόνο το δικό του κρυστάλλινο εαυτό·

- Κάθε πλάσμα με το δικό του τρόπο 
κρατιόταν γερά στα φυτά
και στους βράχους της κοίτης του ποταμιού,
 αφού η προσκόλληση ήταν ο τρόπος ζωής τους
 κι η αντίσταση στο ρεύμα το μόνο
που είχαν μάθει από τότε που γεννήθηκαν.

- Μα, τελικά, ένα από τα πλάσματα αυτά είπε:
 “Βαρέθηκα να ζω κολλημένο στο ίδιο σημείο.
Και παρ' όλο που δεν μπορώ να το δω με τα μάτια μου,
 έχω ωστόσο την πεποίθηση πως αυτό το ρεύμα ξέρει πού πηγαίνει,
θ' αφεθώ να με παρασύρει κι ας με πάει όπου θέλει,
 γιατί αν μείνω εδώ προσκολλημένο θα πεθάνω από πλήξη”.

- Τα άλλα πλάσματα γέλασαν και του είπαν:
 “Ανόητε, αν κάνεις αυτό που λες,
 αυτό το ρεύμα που σε μαγεύει
 θα σε κατατσακίσει πάνω στους βράχους
 και θα σε σκοτώσει πολύ πιο γρήγορα από την πλήξη”.

- Εκείνο όμως, δεν έδωσε σημασία 
 και παίρνοντας βαθιά ανάσα
 αφέθηκε να ξεκολλήσει από τη θέση του.
 Και τότε το ρεύμα το αναποδογύρισε, 
και παρασύροντάς το το ’ριξε 
με δύναμη στα γειτονικά βράχια   .
 - Μα καθώς εκείνο αρνήθηκε 
να ξαναπροσκολληθεί στα βράχια,
το ρεύμα το ανασήκωσε, 
ελευθερώνοντάς το από το βυθό,
κι ούτε ξανάπεσε 
ούτε ξαναχτύπησε πουθενά.

- Καθώς προχωρούσε με το ρεύμα, 
άλλα πλάσματα που δεν το ήξεραν βλέποντάς το φώναζαν:
 “θαύμα, θαύμα! Ένα πλάσμα σαν κι εμάς αλλά πετάει.
  Ω κοιτάχτε, δείτε τον Μεσσία που έρχεται να μας σώσει!”

- Και το πλάσμα που ταξίδευε με το ρεύμα είπε:
“Δεν είμαι περισσότερο Μεσσίας από σας. 
Το ποτάμι με χαρά μας ελευθερώνει
 ανασηκώνοντάς μας από το βυθό,
 φτάνει να έχουμε εμείς την τόλμη να αφεθούμε σ' αυτό.
 Ο πραγματικός σκοπός της ζωής μας είναι
 αυτό το ταξίδι, αυτή η περιπέτεια”.

-  Τ’άλλα, ωστόσο, ολοένα και πιο πολύ
 φώναζαν αποκαλώντας το “Σωτήρα”,
ενώ κρατιόνταν γερά
 προσκολλημένα στα βράχια τους
κι όταν ξαναγύρισαν να το κοιτάξουν,
εκείνο είχε φύγει αφήνοντας τα 
να φτιάχνουν θρύλους για κάποιο Σωτήρα».




Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Φραντς Άντον Μέσμερ




Όταν ο εσωτερικός μαγνητισμός βρίσκεται σε ισορροπία το σώμα παραμένει υγιές, 
αλλά όταν οι δυνάμεις αυτές διαταράσσονται προκύπτει ασθένεια. Σύμφωνα με 
τους κανόνες του Μέσμερ η θεραπευτική διαδικασία συνίσταται στην εφαρμογή 
περισσότερου μαγνητισμού, προκειμένου να αποκατασταθεί η αρμονία στη ροή 
των μαγνητικών δυνάμεων στο σώμα. 

Βρισκόμαστε στην Αυστρία στα μέσα του 18ου αιώνα γύρω στα 1770, τότε που έκανε
 την εμφάνισή του ένα νέο κίνημα με την ονομασία «Μεσμερισμός» (Mesmerism) ή
 «Ζωικός Μαγνητισμός» (Animal Magnetism), θέτοντας ως πρωταρχικό μέλημά του 
τη θεραπεία του ανθρώπου και την ελάττωση του πόνου. Πρωτοποριακός και πρωτότυπος
 στις μεθόδους του, με θεαματικά αποτελέσματα στις εφαρμογές του ο Μεσμερισμός
 γίνεται γρήγορα δημοφιλής και καθιερώνεται στο χώρο των εναλλακτικών μορφών θεραπείας.

 Πρόκειται για μια ανερχόμενη σχολή σκέψης που πήρε την ονομασία της από τον 
εισηγητή και δημιουργό της, γερμανό γιατρό και θεραπευτή  Φραντς Άντον Μέσμερ 
(Franz Anton Mesmer, 1734-1815). Ο Μέσμερ γεννήθηκε στο Ίζνανγκ στη λίμνη
 της Κωνστάντιας το 1734. Πήρε διαδοχικά τους τίτλους του διδάκτορα της φιλοσοφίας
, της θεολογίας και της ιατρικής. Η ονομασία «ζωικός μαγνητισμός» είναι ο όρος
 που χρησιμοποίησε ο Μέσμερ για να περιγράψει το λεπτοφυές συμπαντικό ρευστό, 
μαγνητικής φύσης, που διαπερνά όλα τα δημιουργήματα (άψυχα και έμψυχα) μέσα
 στο σύμπαν, ένα ρευστό που αποκαλείται και «παγκόσμια δύναμη της ζωής».
 Το όλο θέμα το ανέπτυξε διεξοδικά ο ίδιος το 1766, έτος αποφοίτησής του από την
 ιατρική σχολή του πανεπιστήμιου της Βιέννης, στη διατριβή του υπό τον λατινικό τίτλο
 «De planetarum influxu in corpus humanum» (αγγλ. «On the Influence of the Planets 
on the Human Body»), δηλαδή «η Επίδραση των Πλανητών πάνω στο Ανθρώπινο Σώμα».
Υποστήριζε, μεταξύ άλλων, ότι η Σελήνη και οι πλανήτες επηρεάζουν τη λειτουργία
 των μαγνητικών ρευστών του ανθρώπου και καθορίζουν την υγεία του. Στους υγιείς
 οργανισμούς η κυκλοφορία των μαγνητικών ρευστών είναι ισορροπημένη και ομαλή,
 ενώ στους ασθενείς διαταράσσεται. Τα σώματα των ανθρώπων και των ζώων είναι
 ισχυρές πηγές μαγνητισμού, ενώ ακολουθούν τα δέντρα, αλλά και κάθε είδους βλάστηση. 
Έτσι το ανθρώπινο σώμα, ως μαγνήτης, μπορεί να δρα πάνω σε άλλα σώματα εξ επαφής
 ή από απόσταση. Αντιστρόφως, τα σώματα μαγνητίζονται, καθώς πέρα από πηγές είναι 
και αποδέκτες μαγνητισμού. Ειδικότερα, έχει διαπιστωθεί ότι οι καλύτεροι μαγνητικοί 
αγωγοί μέσα στα σώματα είναι τα νεύρα.

Όσον αφορά τις επεξηγήσεις που δόθηκαν για τον ίδιο το μαγνητισμό, ανέκαθεν
 συνδέονταν με τις θεωρίες της φυσικής, σύμφωνα με τις οποίες αναγνωριζόταν
 η ύπαρξη και η δράση διαφόρων αόρατων ρευστών ουσιών. Έτσι τα ηλεκτρικά
 και μαγνητικά φαινόμενα εξηγούνταν μέσω δύο ρευστών, που το ένα επενεργούσε 
πάνω στο άλλο, προσελκύοντάς το αν ήταν πολικά αντίθετο και απωθώντας 
το αν ήταν πολικά όμοιο.

Οι υποθέσεις αυτές ενίσχυαν την άποψη ότι το ανθρώπινο σώμα είναι το
 εστιακό σημείο ενός ζωικού μαγνητικού ρευστού, το οποίο μπορεί να κατευθύνεται
 από τη θέληση. Το μαγνητικό ρευστό διαρρέει συνεχώς από το σώμα μας και σχηματίζει 
μια ατμόσφαιρα γύρω από αυτό, αλλά επειδή δεν έχει ένα σημείο πολικής εκκένωσης
 δεν γίνεται αντιληπτό από τους άλλους ανθρώπους. Μόλις, ωστόσο, προωθηθεί 
και κατευθυνθεί από τη θέλησή μας, μπορεί να λειτουργήσει 
με όση δύναμη βάλουμε σε αυτό.

Τελικά, ο ζωικός μαγνητισμός πέρα από οποιαδήποτε απόρριψη εξαπλώθηκε
 ευρύτατα με θαυμαστές επιτυχίες, μέσα σε θεραπευτικές κλινικές και ναούς. 
Γνώρισε μεγάλη άνθιση κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα που ακολούθησε,
 ενώ παρείχε διαχρονικά στον άνθρωπο γνώση και εργαλεία για την ανακάλυψη 
των βαθύτερων δυνάμεων που κρύβει μέσα του. Πρόκειται για δυνάμεις που 
προέρχονται από το Μακρόκοσμο, με τον οποίο ο άνθρωπος είναι άρρηκτα συνδεμένος.
 Έστω, λοιπόν, και αν τις περισσότερες φορές το αγνοούμε, είμαστε αγωγοί 
μαγνητικών δυνάμεων που, όπως διαπιστώνεται από τη μακραίωνη παράδοσή μας,
 μπορούμε να χρησιμοποιούμε για ευεργετικούς σκοπούς, θεραπεύοντας τον εαυτό μας,
 το περιβάλλον μας, αλλά και ολόκληρη την κοινωνία που νοσεί μέσα στα σύγχρονα 
προβλήματά της. Η διοχέτευση τέτοιων ρευμάτων αποκαθιστά
 τη διαταραγμένη αρμονία, αρκεί εκείνοι που τα διοχετεύουν 
να χαρακτηρίζονται από τις ανώτερες ποιότητες και τα κίνητρα
 που μας επισημαίνουν οι μεσμεριστές. 



ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΦΤΕΡΩΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

-  Τι είναι αυτό που αγνοούμε;

-  Ένα γεγονός πολύ απλό, που στην πραγματικότητα εί­ναι μια φυσική αλήθεια, 
όμως όλοι εσείς πιστεύετε, ότι πρόκει­ται μόνο για μια ηθική εντολή αδύνατον να τη
 φέρει κανείς στην πρακτική εφαρμογή. Σίγουρα θα το έχεις ακούσει ή δια­βάσει 
κάποια φορά: « Μην αντιστέκεστε στο κακό».
Όλα αυτά τα διδάγματα δόθηκαν στον κόσμο από πραγματικούς σοφούς. Μόνο μια 
χούφτα ανθρώπινων όντων στην ιστορία της ανθρωπότητας μπόρεσαν να 
ανακαλύψουν αυτά, που είναι αλήθειες πραγματικά επιστημονικές. Η κανο­νική
 επιστήμη σίγουρα θα το αρνηθεί αυτό, διότι πιστεύει, ότι η ηθική είναι κάτι ξέχωρο
 από αυτό που ονομάζει ύλη. Χωρίς να προσέξει ότι είναι ακριβώς εκείνο, που καθορίζει 
και αναζωο­γονεί την ύλη, και μέχρι που δημιουργεί τις μορφές της. Εδώ και πολύ 
καιρό υπήρξε ένας αληθινός σοφός μεταξύ των αν­θρώπων της επιστήμης και 
ονομάστηκε ΜΕΣΜΕΡ. Η επι­στήμη ή αυτό που λέγεται επιστήμη τον κυνήγησε και τις
 ερ­γασίες του τις έχουν αγνοήσει. Είναι η μοίρα όλων εκείνων, που ανακαλύ­πτουν 
την αλήθεια. Στις μέρες μας έχουν τον ΜΕΣΜΕΡΙΣΜΟ σαν μια μορφή φλυαρίας και το 
πιο παράξενο είναι, ότι είναι ακριβώς οι τσαρλατάνοι της επιστήμης, εκείνοι που
περισσό­τερο μιλάνε εναντίον της «ΦΛΥΑΡΙΑΣ» του ΜΕ­ΣΜΕΡ. Μερικοί που έχουν 
μελετήσει τον ΜΕΣΜΕΡ, για να κά­νουν μαγνητικές θεραπείες, έχουν πλησιάσει την
 αλήθεια, που αυτός άφησε κρυμμένη στους αφορισμούς του. Όμως μόνο μερικοί, 
πολύ λί­γοι πρόσεξαν, ότι αυτό που είναι «ΝΑΙ», επίσης μπο­ρεί να είναι «ΟΧΙ» 
και ότι το «ΝΑΙ» είναι μια αλήθεια σχετική με το «ΟΧΙ» όπως το «ΚΑΛΟ» είναι 
σχετικό με το «ΚΑΚΟ». 




Ramana Maharshi

Τό ρευστό πού προκαλείται μέσω τής αύτοσυγκέντρωσης μπορεί νά διατηρηθεί
 αν άσκηθείς ειδικά σ’ αύτό. Έτσι μπορείς νά κάνεις τήν δουλειά σου καί τήν
 αύτοσυγκέντρωσή σου μέσα στό ίδιο τό ρευστό' δέν θά ύπάρξει διακοπή.
Έτσι δέν θά ύπάρχει καί διαφορά άνάμεσα στην αύτοσυγκέντρωσή καί στίς
 έξωτερικές δραστηριότητες. Αν συγκεντρωθείς πάνω στό έρώτημα «Ποιος είμαι;»
- αν άρχίσεις νά διακρίνεις πώς ούτε τό σώμα, ούτε τό μυαλό, ούτε οι έπιθυμίες
είναι ό πραγματικός έαυτός σου, τότε ή έρευνα θά σού δώσει τήν άπάντηση
μέσα άπό τά βάθη τής ύπαρξής σου  θά προβάλει ξαφνικά ή άπάντηση μπροστά σου».
Σκέφτομαι καί πάλι τά λόγια του. «Γνώρισε τόν άληθινό εαυτό σου», συνεχίζει,
 «καί τότε ή άλήθεια θά προβάλει μέσα στήν καρδιά σου σάν ήλιος. Τό μυαλό σου
θά ήρεμήσει καί θά τό πλημμυρίσει μιά άληθινή εύτυχία, γιατί ή εύτυχία
 καί ό άληθινός έαυτός είναι ταυτόσημα. Δέν θά έχεις πιά άμφιβολίες
όταν  άποκτήσεις αύτή τήν αύτογνωσία».


Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

heart sutra



 Η σούτρα της καρδιάς είναι μία από τις πιο σημαντικές
 αν όχι η πιο σημαντική σούτρα στην παράδοση του ζεν 
και απαγγέλλεται σε όλα τα μοναστήρια και τα κέντρα άσκησης.
 Εστιάζει στην καρδιά της διδασκαλίας του βουδισμού μαχαγιάνα 
τη δοξασία της κενότητας.


Ο ΜΠΟΝΤΙΣΑΤΒΑ ΑΒΑΛΟΚΙΤΕΣΒΑΡΑ
με τη βαθιά άσκηση της πραζναπαραμιτα
συνειδητοποίησε πως τα πέντε στοιχεία είναι κενά
δίνοντας τέλος σε κάθε πόνο.


Ω, Σαριπουτρα
Η μορφή δεν διαφέρει από την κενότητα
η κενότητα δεν διαφέρει από την μορφή


Η μορφή είναι κενότητα, η κενότητα είναι μορφή
το ίδιο ισχύει και για τα άλλα τέσσερα στοιχεία:
την αίσθηση την αντίληψη την διάκριση την συνείδηση
Ω,Σαριπουτρα
όλα τα νταρμα είναι κενά δηλαδή
δεν έχουν ούτε αρχη ούτε τέλος
δεν είναι ούτε ακάθαρτα ούτε αγνά
ούτε αυξάνονται ούτε μειώνονται.
Επομένως όλα τα πράγματα είναι κενά
Δεν υπάρχει ούτε μορφή, ούτε αίσθηση, ούτε αντίληψη,
ούτε παρόρμηση, ούτε συνείδηση
Δεν υπάρχει όραση, ακοή, όσφρηση, λογος,
σώμα ,νους
Δεν υπάρχει ούτε χρώμα, ούτε ήχος, μυρωδιά, γεύση,
αφή, φαινόμενα
Δεν υπάρχει ούτε ο κόσμος της όρασης,
ούτε ο κόσμος της συνείδησης
Δεν υπάρχει το σκοτάδι της άγνοιας ούτε τέλος σε αυτό
ούτε γήρας ,ούτε θάνατος
ούτε τέλος στο γήρας και στο θάνατο
Δεν υπάρχουν οι τέσσερις αλήθειες
ο πόνος, η αιτία του πόνου
το τέλος του πόνου, το οκταπλό μονοπάτι.
Δεν υπάρχει σοφία,
ούτε πρόοδος στην οποία υπάρχει επίτευξη.
Ο Μποντισατβα δια μέσου της πραζναπαραμιτα
ξεπερνά όλα τα εμπόδια και είναι ελεύθερος
όντας ελεύθερος δεν υπάρχει πια φόβος
τα λάθη και οι ψευδαισθήσεις φεύγουν μακριά
και πραγματώνεται η νιρβάνα.
Όλοι οι βούδες του παρελθόντος του παρόντος και του μέλλοντος
δια μέσου της πραζναπαραμιτα
επιτυγχάνουν την τέλεια φώτιση
για αυτό το μάντρα της πραζναπαραμιτα
είναι το μεγάλο μάντρα
το μάντρα της μεγάλης διαύγειας
το ανυπέρβλητο μάντρα
το ασύγκριτο μάντρα
διώχνει μακριά κάθε οδύνη
είναι αλήθεια και όχι ψέμα.
Αυτό πες:
Στην όχθη στην όχθη - στην απέναντι όχθη 
 - στην αντίπερα όχθη - ψυχή πέρασε


 Gate - gate - paragate- parasamgate - bodhi svaha.








    


Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Upanishads



Ζούσε κάποτε ένα παιδί, ο Σβετακέτου Αρουνέγια. 
Κάποια μέρα ο πατέρας του, του είπε: 
«Σβετακέτου, πήγαινε να μάθεις την ιερή σοφία. 
Δεν υπάρχει κανένας στην οικογένειά μας
 που δεν έχει σπουδάσει τις ιερές Βέδες και που
 θα μπορούσε να ονομαστεί βραχμάνος χωρίς αυτή τη σπουδή».

Το παιδί έφυγε σε ηλικία δώδεκα ετών και, αφού έμαθε τις Βέδες,
 γύρισε σπίτι σε ηλικία είκοσι τεσσάρων, πολύ περήφανος 
για τις γνώσεις του και νομίζοντας ότι είναι κάποιος.



Ο πατέρας του, βλέποντας αυτό, του είπε: 
«Σβετακέτου, παιδί μου, φαίνεται ότι νομίζεις
 πως είσαι κάποιος, πως έχεις γνώσεις και είσαι περήφανος.
 Ρώτησες όμως για κείνη τη γνώση μέσω της οποίας
 ακούγεται εκείνο που δεν ακούγεται, 
νοείται εκείνο που δε νοείται
 και γνωρίζεται εκείνο που δε γνωρίζεται;»

«Ποια γνώση είναι αυτή, πατέρα;» ρώτησε ο Σβετακέτου.

«Ακριβώς όπως γνωρίζοντας μια μάζα πηλού γιε μου,
 μπορείς να γνωρίσεις όλα όσα είναι φτιαγμένα από πηλό,
 εφόσον όλες οι διαφορές είναι μόνο λέξεις
 και η πραγματικότητα είναι πηλός...
Ακριβώς όπως γνωρίζοντας ένα κομμάτι χρυσό,
 μπορείς να γνωρίσεις όλα όσα είναι φτιαγμένα από χρυσό,
 εφόσον όλες οι διαφορές είναι μόνο λέξεις
 και η πραγματικότητα είναι μόνο χρυσός...
Και ακριβώς, όπως γνωρίζοντας ένα κομμάτι σίδερο 
γνωρίζεις όλα όσα είναι από σίδερο,
 εφόσον όλες οι διαφορές είναι μόνο λέξεις
 και η πραγματικότητα είναι μόνο σίδερο
 [έτσι γνωρίζοντας τη βασική πραγματικότητα του σύμπαντος, 
το Μπράχμαν, μπορείς να γνωρίσεις όλο το σύμπαν] ».






(Τσάντογκυα Ουπανισάντ, 6.1)

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Πρόσεξε τις σκέψεις σου


Πρόσεξε τις σκέψεις σου γίνονται  λόγια.

Πρόσεξε τα  λόγια σου γίνονται  πράξεις.

Πρόσεξε τις  πράξεις σου γίνονται  συνήθεια.

Πρόσεξε τις συνήθειες σου γίνονται  χαρακτήρας .

Πρόσεξε το χαρακτήρα σου γίνεται  πεπρωμένο.
                                                       



ΧΑΛΙΛ  ΓΚΙΜΠΡΑΝ
                  “...Εγώ ο άνθρωπος , τέλος δεν έχω...”
            Ο Χαλίλ Γκιμπράν δεν ήταν μόνο ένας ποιητής αλλά και ένας φιλόσοφος. Ήταν ένας μάγος των ψυχών, όπως αναφέρει ο μύθος για τον Ορφέα, μόνο που αυτός μάγευε όχι με την φλογέρα αλλά με τα λόγια του.
            Η ποίησή του είναι έντονα επηρεασμένη από την ανατολική διδασκαλία. Η γνώση που κατέχει για την Φύση και τον Άνθρωπο ή ο γλυκός και τρυφερός του λόγος που αγγίζει σαν απαλό χάδι την ψυχή μας;
            Στην συνέχεια θα δούμε κάποια αποσπάσματα της ποίησής του. Μια από τις πιο βασικές ερωτήσεις της φιλοσοφίας είναι «τι είναι ο άνθρωπος;» Οι σκέψεις του, τα συναισθήματα του, η ζωτική του ενέργεια, το πνεύμα , η ψυχή του;

            Από το βιβλίο ο τρελός παραθέτω το παρακάτω κομμάτι από αυτό. “...με ρωτάς πώς γίνηκα τρελός. Να πως: Μια μέρα, καιρό πριν γεννηθούν πολλοί θεοί ξύπνησα από ύπνο βαθύ και ανακάλυψα πως όλες οι μάσκες είχαν κλεφτεί -και οι εφτά μάσκες που είχα φτιάξει και είχα φθείρει μέσα σε εφτά ζωές...
      
            ...Για πρώτη φορά ο ήλιος φίλησε το γυμνό μου πρόσωπο και η ψυχή μου φλογίστηκε από αγάπη για τον ήλιο και δεν ήθελα τις μάσκες μου πια  τώρα. και μέσα σε έκσταση φώναξα: Ευλογημένοι οι κλέφτες που έκλεψαν τις μάσκες μου. Έτσι γίνηκα τρελός. (σελ. 11 ο Τρελός)
          
           Αυτό το σημείο μας θυμίζει επίσης τον άνθρωπο που βγαίνει από την σπηλιά του Πλάτωνα και λούζεται στο φως της αλήθειας απαλλαγμένος από τις αλυσίδες του.
         “.... Να θυμάσαι ότι η θεïκότητα είναι ο πραγματικός εαυτός του ανθρώπου. (σελ.55 Φωνή του Δασκάλου)
        “ Είσαστε πνεύματα παρόλο που κινείστε μέσα σε σώματα, και σαν το λάδι που καίει μες στο σκοτάδι είστε φλόγες παρ’όλο που διατηρείστε μέσα σε λυχνάρια. Αν δεν ήσασταν τίποτα άλλο παρά σάρκες, τότε η παρουσία μου μπροστά σας και η ομιλία μου θα ήταν κάτι το άδειο, σαν να μιλούν δύο νεκροί. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει...” (σελ. 34 Κήπος του Προφήτη)
           
          Σαν φιλόσοφος πρεσβεύει την Ανεξιθρησκία  “σ’ αγαπώ αδερφέ μου όποιος κι αν είσαι είτε λατρεύεις το θεό σε εκκλησία, είτε γονατίζεις στο ναό σου, είτε προσεύχεσαι στο τζαμί σου. Εσύ κι εγώ είμαστε όλοι παιδιά μιας πίστης γιατί τα διάφορα μονοπάτια της θρησκείας είναι δάχτυλα του χεριού ενός γεμάτου αγάπη Ανώτερου Όντως έτοιμο να τους δεχτεί όλους...”
          “...Ο Θεός έφτιαξε την αλήθεια  με πολλές πόρτες για να δέχεται κάθε πιστό που τις χτυπάει...”
         “...Ο αληθινά θρήσκος άνθρωπος δεν ασπάζεται μια Θρησκεία κι εκείνος που ασπάζεται μια θρησκεία δεν έχει καμία..” (σελ. 175 θησαυρός σοφίας)


            Αυτά λοιπόν είναι λίγα από τα αποσπάσματα των λόγων ενός ποιητή που ξέρει να αναζητά, να αφουγκράζεται μέσα του, να γαληνεύει με αυτό το ήρεμο πάθος την ταραγμένη ψυχή των ανθρώπων.